May 17th, 2012 | 
Author: Η νεοσύστατη ομάδα για την άρνηση στράτευσης "Κάιους Σπαρίλους", από τη Θεσσαλονίκη, διοργανώνει 2 εκδηλώσεις με θέμα το στρατό και την άρνηση του.
Την πέμπτη 17 Μάη 2012 και ώρα 18:30, στο στέκι στο Βιολογικό θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με θέμα : "Γιατί και πώς αρνούμαστε το στρατό – Ιστορική αναδρομή και ισχύον καθεστώς".
Την τετάρτη 23 Μάη 2012 και ώρα 19:30, στο στέκι στη Μόδη θα πραγματοποιηθεί εκδ'ηώση – συζήτηση με θέμα: " Ο στρατός ως ιδεολογικός μηχανισμός – Μιλιταρισμός / αντιμιλιταρισμός - Στρατός και εθνικισμός / Στρατό και σεξισμός – Βία / Μη βία – Η άρνηση στράτευσης ως πολιτική επιλογή".
Posted in 
Το πρωινό τηλεφώνημα εκείνης της Κυριακής αντήχησε στα αυτιά μου σαν φάρσα. «Ήρθε το χαρτί κατάταξής σας στο στρατό, να περάσετε από το αστυνομικό τμήμα να το παραλάβετε». Το ελληνικό κράτος, όμως, δεν αστειεύεται. Ιδίως μέσα σε συνθήκες οριακές για τη συγκρότησή του ως μηχανισμού διαμεσολάβησης και νομής της εξουσίας. Ο στρατός αποτελεί ένα από τα τελευταία αποκούμπια του, ένα από τα τελευταία ιδεολογικά εδάφη μέσα από τα οποία επιδιώκει να οριοθετεί και να ελέγχει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που χαρακτηρίζεται για τη ρευστότητα του -τη νεολαία-, είναι ίσως η τελευταία ιδεολογική μηχανή που έχει παραμείνει συγκροτημένη ως τέτοια και συνεχίζει να ξερνάει μίσος, διαχωρισμούς, ψευδαισθήσεις και υποχρεώσεις.
Η όλη συζήτηση γύρω από την αύξηση της στρατιωτικής θητείας έρχεται να επικυρώσει μία σημαντική λειτουργία του στρατού σε καιρούς οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Αυτή του στρατοπέδου συγκέντρωσης των άνεργων νεολαίων, των νεολαίων οι οποίοι πρέπει να παραμείνουν αποστειρωμένοι από τις κοινωνικές διεργασίες, που η ψυχολογία και ο χαρακτήρας τους δεν πρέπει να διαμορφωθούν μέσα σε ένα πλαίσιο λεηλασίας των ζωών τους, απουσίας ονείρων και τεμάχισης των επιθυμιών. Κάποιοι χιλιάδες να τριγυρνούν στους δρόμους της πόλης χωρίς-να-έχουν-στον-ήλιο-μοίρα, με τις προϋποθέσεις σφυρηλάτησης μίας κουλτούρας που θα εμφορείται από την αναγνώριση (και την άρνηση ταυτόχρονα) της ταξικής διαστρωμάτωσης της κοινωνίας, είναι η απαρχή ενός εφιάλτη για τα αφεντικά. Ενός εφιάλτη όπου οι αριθμοί μητρώου του ΟΑΕΔ και οι στατιστικές μπορούν να μετατραπούν σε ζωντανά υποκείμενα ικανά για την έφοδο στον ουρανό.
Μου έχουνε πει όλα αυτά τα χρόνια για την αγάπη για την πατρίδα. Αλλά αποφεύγουν να μου πουν ότι αυτό προϋποθέτει το μίσος για ότι δεν είναι δικιά μου πατρίδα. Εκεί που μου δείχνουν τα σύνορα που πρέπει να φυλάξω βλέπω ματωμένες χαρακιές πάνω στο σώμα του πλανήτη, από τις σάρκες εξαθλιωμένων ανθρώπων που αναζητούν σαν τελευταίο καταφύγιο επιβίωσης τον «δυτικό παράδεισο». Οι έμποροι ναρκωτικών, οι νταβατζήδες, οι μαφίες κάθε λογής έχουν πιο σίγουρες διαδρομές -κρατικά εξασφαλισμένες. Μου θυμίζουν ότι ο στρατός είναι ένα σχολείο για τη ζωή. Και αλλάζουν κουβέντα όταν τους υπενθυμίζω ότι και για τη φυλακή κάτι παρόμοιο λένε ότι είναι. Αλλά εκεί κανένας γονιός δεν είναι πρόθυμος να στείλει τα παιδιά του. Μου λένε με σιγουριά ότι ο ελληνικός στρατός δεν είναι σε εμπόλεμη κατάσταση. Αλλά δεν μου εξηγούν πως ερμηνεύουν όλοι αυτοί την αύξηση των -φανερών- κονδυλίων των στρατιωτικών προϋπολογισμών. Δεν μου εξηγούν τι κάνουν τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα στο Κόσσοβο, στο Αφγανιστάν, στο Σουδάν, στη Σομαλία. Με περηφάνια μου λένε ότι ο ελληνικός στρατός εκσυγχρονίστηκε. Έχει και γυναίκες στις τάξεις του. Αλλά συνεχίζει να είναι ο τόπος όπου γίνεσαι πραγματικά άντρας. Είναι τα ίδια περήφανα λόγια του πατέρα προς τον γιο, για δεύτερη φορά. Την πρώτη ήταν για την επίσκεψη στο μπουρδέλο της γειτονιάς. Είναι απόλυτοι ότι η πατρίδα αγαπάει και σέβεται τα παιδιά της. Γι' αυτό και όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις θα τα στείλει στην πρώτη γραμμή να πυροβολήσουν αυτόν που βρίσκεται στην απέναντι μεριά, γιατί έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετική θρησκεία, διαφορετική σημαία πάνω από το κεφάλι του. Και στα μετόπισθεν σε έχει εξασφαλισμένο. Είναι τότε που μία από αυτές τις φιγούρες που σέρνονται στους δρόμους της πόλης, όταν θα σταθεί να ξαποστάσει κάτω από τον ανδριάντα ή την πλάκα που θα έχουν σηκώσει «προς τιμή σου», θα αναρωτηθεί ποιος είναι περισσότερο εξαρτημένος και ντοπαρισμένος, αυτός ή εσύ; Ο ένας από άσπρη σκόνη, ο άλλος από εθνικά ιδεώδη. Με πανικό μου λένε ότι αν δεν πολεμήσουμε θα μας πάρουν τη χώρα οι Τούρκοι. Λησμονώντας ότι το ελληνικό κράτος ξεδιπλώνει μία συγυρισμένη επιθετική επεκτατική πολιτική τα τελευταία χρόνια σε αυτή τη γωνιά των Βαλκανίων. Αγνοώντας ότι πλάι στους αρνητές στράτευσης από αυτή τη μεριά του Αιγαίου, υπάρχουν άλλοι τόσοι συνοδοιπόροι που το παλεύουν στον τόπο όπου έχουν γεννηθεί, από την απέναντι μεριά του Αιγαίου. Απηυδισμένοι στο τέλος καταλήγουν ότι με όσα λέω παραπάνω έχουν χαθεί τα ιδεώδη και τα ιδανικά μου. Δεν ήμουν ποτέ πιο σίγουρος. Τα ιδανικά του μιλιταρισμού και του ρατσισμού, της υποταγής στις διαταγές των ανωτέρων απλά-επειδή-είναι-ανώτεροι, της πειθαρχίας στη βάση μίας αφηρημένης σκληραγώγησης, της ομοιομορφίας, της εθνικής ενότητας εν τέλει, τα έχω αφήσει εκεί πίσω, όταν έκλεισα τα υπέροχα διδακτικά βιβλία του λυκείου.
Δεν σκοπεύω να αφήσω την καθημερινότητά μου για να εσωκλειστώ σε ένα στρατόπεδο. Αυτή την καθημερινότητα με τις γύρες σε σοκάκια της πόλης ποτισμένα με αναμνήσεις, αγκαλιά και πλάι πλάι με ανθρώπους που κοιτώντας τους στα μάτια βλέπεις τον σεβασμό, την έγνοια, την αλληλεγγύη. Δεν σκοπεύω να αφήσω συναισθήματα για να εσωκλειστώ σε ένα στρατόπεδο. Οι χαρές και οι λύπες, το γέλιο και το κλάμα, η ικανοποίηση, η περιέργεια, η αμφισβήτηση -και η εξωτερίκευσή τους- ξέρω ότι δεν έχουν θέση στην ομοιομορφία των χακί στολών. Δεν σκοπεύω να αφήσω τους φίλους και τους συντρόφους μου για να εσωκλειστώ σε ένα στρατόπεδο. Αυτούς τους φίλους και συντρόφους που σπάμε τα κεφάλια μας κάθε μέρα, στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, στις συλλογικότητες και στις λαϊκές συνελεύσεις για να χαράξουμε διαδρομές ενάντια σε αυτόν τον παρηκμασμένο κόσμο. Έχουμε κουραστεί με τις άνω τελείες. Θέλουμε να μπει, απλά, μία τελεία.
Χρόνος, λοιπόν, δεν υπάρχει για να ασχοληθώ άλλο με την «υποχρέωση στράτευσης». Η κοινωνική επανάσταση καρτερεί να βρούμε τα βήματα που θα μας οδηγήσουν όσο γίνεται πιο σύντομα κοντά της. Ως εκ τούτου θα είμαι με συνέπεια απών από οποιαδήποτε κλήση κατάταξης στον ελληνικό στρατό. Και αυτόν τον Μάρτη και κάθε φορά που το πρόσωπο της εξουσίας θα στέκεται στο κατώφλι της πόρτας απαιτώντας τη συμμόρφωσή μου.
Ούτε για μία ώρα, ούτε για ένα λεπτό, λοιπόν.
Βαγγέλης Τ., Μάρτιος 2012, Αθήνα
Το πρωί της 23ης Μάρτη 2012 ο αναρχικός Θ. Χατζηαγγέλου κατέθεσε στη στρατολογία Θεσσαλονίκης τη δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης του. Παράλληλα, απέξω πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από 40 συντρόφους με τρικάκια και συνθήματα.
Πολιτική δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης.
Ούτε ένα δάκρυ για την πατρίδα
Ξέρεις μαμά
δεν αντέχω να ζω ικετεύοντας
τώρα γεννιέμαι ξανά
μέσα απ'τα σπλάχνα μιας πόρνης.
Μ'αγκαλιάζουν γλυκά
οι πυρήνες γλώσσες της πόλης
ξέρεις μαμά
ο άγγελος σου έχει γίνει πια δαίμονας
Ο πόλεμος είναι διαρκής. Άλλοτε ορατός άλλοτε αόρατος. Και όσο υπάρχει καπιταλισμός θα αυξάνονται τα μέτωπα. Γιατί πόλεμος δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Σομαλία. Ο πόλεμος είναι καθημερινός. Και όσο υπάρχει εξουσία θα υπάρχει και ο πόλεμος των από τα κάτω. Όλων αυτών που δίνουν τις πιο βίαιες μάχες. Όσων πεθαίνουν στα σύνορα και στο Αιγαίο, κυνηγώντας από χώρα σε χώρα μια καλύτερη συνθήκη για ζωή. Όσων σβήνουν στις πλατείες και στα πάρκα από τη φτώχια και την εξαθλίωση. Όσων "αργοπεθαίνουν" στα κολαστήρια της Δημοκρατίας: στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Όσων ακόμα επιλέγουν ή αδυνατούν να αποφύγουν τον αργό θάνατο στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς. Αυτός είναι ο πόλεμος, η ίδια η καθημερινότητα.
Όμως σε αυτόν τον πόλεμο υπάρχουν δύο χρώματα. Το άσπρο της υποταγής και το μαύρο της εξεγερτικότητας. Οφείλουμε στους εαυτούς μας τώρα όπως και πάντα να πάρουμε θέση. Ή με τους εκμεταλλευόμενους, ή με τους εκμεταλλευτές. Ή με την εξουσία και τις δομές της, ή με την ανταρσία. Ή με την τάξη και την ασφάλεια αυτού του κόσμου, ή με την αταξία των απανταχού καταραμένων. Οφείλουμε σε ότι πιστεύουμε να είμαστε εκεί, στην πρώτη γραμμή να πολεμάμε. Όχι για να προσμετράμε νίκες και ήττες, παρά για να αγωνιζόμαστε για τα δίκαια και αναγκαία.
Στην ΕΣΣΟ της 6ης Μαρτίου του 2012 εκλήθη να παρουσιαστώ για να καταταγώ υπέρ του μετώπου που χρόνια τώρα συνειδητά εχθρεύομαι. Εκλήθη να υπηρετήσω τις αρχές και τις αξίες του κράτους και του κεφαλαίου υπηρετώντας μια κατασταλτική δομή του, το στρατό. Μέγιστη αρετή για έναν άνθρωπο να αναγνωρίζεται ακόμα και από τον εχθρό του, ως ανυπότακτος. Ανυπότακτος σε ένα σύστημα που κατασπαράζει κάθε ίχνος ανθρωπιάς. Που οδηγεί έναν ολόκληρο λαό στην κοινωνική χρεοκοπία. Που στο πέρασμά του ρημάζει τα πάντα αφήνοντας πίσω του, τα συντρίμμια της αξιοπρέπειας. Μιας αξιοπρέπειας που κάποιοι παρέδωσαν δίχως μάχη στο βωμό της πλασματικής ευδαιμονίας.
Προς Γενικό Επιτελείο Στρατού:
Καθολική στράτευση στα πεδία των αρνήσεών μας.
Στους επίδοξους θιασώτες της τάξης και της ασφάλειας αυτής της χώρας, μιας χώρας που μίσησα από επιλογή έχω να θυμίσω για ακόμη μια φορά πως αρνούμαι έστω και για μια στιγμή να συνδιαλλαγώ μαζί τους. Αρνούμαι να υπηρετήσω τα συμφέροντα μιας χώρας, ενός κράτους, ενός έθνους προδίδοντας τις αναρχικές μου αξίες. Έχω διαλέξει χρόνια τώρα στρατόπεδο για να πολεμήσω.
Αρνούμαι να γίνω κομμάτι ενός μηχανισμού που ιστορικά αποτέλεσε την ύστατη πράξη στην καταστολή εξεγέρσεων και κινημάτων ενάντια στην καταπίεση. Ενός μηχανισμού που αποτελεί τον εκτελεστικό βραχίονα του κράτους και των αφεντικών εντός και εκτός συνόρων σε επιχειρησιακά ζητήματα. Ως αναρχικός αρνούμαι να αποτελέσω ακόμα έναν κρίκο στην αλυσίδα της καταπίεσης-άλλωστε οι αλυσίδες φτιάχτηκαν για να σπάνε. Αρνούμαι να μετατραπώ σε δεσμώτης του ίδιου μου αγώνα και των ονείρων μου, να πολεμώ τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν έχω θέση μέσα στα θεμέλια της συντήρησης και της ανεξέλιξης. Δεν υπηρετώ και δεν υποτάσσομαι σε κανέναν μηχανισμό που αναπαράγει συντηρητικές τάσεις και συμπεριφορές του παρελθόντος (σεξισμό, πατριαρχία, ομοφοβία). Προσπαθώ καθημερινά να αποτινάξω κάθε μικροαστικό κατάλοιπο που μου έχει εμφυτέψει αυτή η κοινωνία. Έτσι έχω μάθει να κρίνω και να εκτιμώ τον κάθε άνθρωπο σύμφωνα με τον αξιακό κώδικα που έχει ορίσει. Δεν κυνηγώ καμία έμφυλη καταξίωση μέσα από τις κρατικές δομές (στο στρατό θα γίνεις άντρας).
Προφανώς και υπάρχουν εναλλακτικές διέξοδοι για την αποφυγή της στράτευσης (Ι5) απόλυτα σεβαστές. Αντιλαμβάνομαι όμως την ολική και δίχως όρους άρνηση στράτευσης ως κομμάτι του συλλογικού ταξικού αγώνα ενάντια στην κυριαρχία μα πολύ περισσότερο ως μια ατομική πράξη πολέμου, καθώς ο καθένας μας καλείται πλέον είτε με ποινικές διώξεις είτε με δικαστικά πρόστιμα να επωμιστεί το βάρος των αποφάσεων του. Ως πολιτικά υποκείμενα όμως οφείλουμε να είμαστε παρόντες σε κάθε στιγμή του αγώνα επιλέγοντας την ολική σύγκρουση με τις δομές του κράτους και του καπιταλισμού, όσο επώδυνη και αν είναι. Χαμένος είναι ο αγώνας που δεν δίνεται.
Η άρνηση στράτευσης ως μια ακόμη στιγμή του αντιφασιστικού αγώνα.
Κάθε ταξικό υποκείμενο επιλέγοντας το στρατόπεδο των από τα κάτω, οφείλει να αποτινάξει από πάνω του λογικές εθνικής ενότητας και πατριωτισμού που στοχεύουν στο όνειρο μιας μεγάλης Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που αυτή τη στιγμή αποτελεί, περισσότερο από ποτέ, ζωτικό κομμάτι της επέλασης του κεφαλαίου επί πτωμάτων τόσο στα Βαλκάνια όσο και στην ευρύτερη Ευρώπη και Ανατολή. Στις τάξεις των καταπιεσμένων οι αρχές και οι αξίες του έθνους και της φυλής προδίδονται από αυτές της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού. Δεν υπάρχουν έλληνες και ξένοι παρά μόνο προλετάριοι έτοιμοι να καταστρέψουν το γερασμένο κόσμο της υποταγής χτίζοντας νέες δομές πάνω σε νέες αξίες. Η ιστορία μας δίδαξε πως οι μεγαλύτερες σφαγές, οι μαζικοί βασανισμοί και οι καταστροφές γίνανε στο όραμα ενός μεγάλου έθνους, θάβοντας βαθιά μέσα στη λήθη τα οικονομικά συμφέροντα. Από την "πολιτισμική" επέλαση του Μ. Αλεξάνδρου που στο όνομα της Μεγάλης Ελλάδας σφάγιασε ολόκληρους λαούς μέχρι και το όραμα της Άριας Φυλής του Α. Χίτλερ.
Στο όραμα ενός δυνατού έθνους που θα το θωρακίσει επιχειρησιακά ο στρατός, έχω πάρει θέση. Εθνικός προδότης με μνήμη και συνείδηση. Δεν έχω καμία δουλειά μπροστά στα ψήγματα της Χούντας, να στέκομαι προσοχή υπηρετώντας ένα κομμάτι πανί που ανεμίζει βουτηγμένο στο αίμα. Στο αίμα των θυμάτων κάθε πολέμου (επεκτατικού, κατασταλτικού, οικονομικού) στο όνομα της εθνικής σωτηρίας. Διότι ο αγώνας για την ελευθερία δεν αφορά φυλές και έθνη. Δεν εγκλωβίζεται μέσα σε σύνορα. Δεν κρύβεται πίσω από καμία σημαία.
Δεν τρέφω καμία αυταπάτη για το σήμερα. Στην πλάνη της εθνικής ενότητας ως μόνη διέξοδο σωτηρίας για το κράτος και τα αφεντικά προτάσσω τον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο. Έχω διαλέξει στρατόπεδο και δίνω μαζί με τους συντρόφους μου και πλέον τους απανταχού καταπιεσμένους τον ίδιο αγώνα. Τον διαρκή αγώνα ενάντια στην εξουσία. Ενάντια στον καπιταλισμό και την κυριαρχία.
Μα πριν οπλίσω το σώμα μου,
όπλισα τη συνείδησή μου,
όπλισα τη μνήμη μου.
Πριν σκοτώσω τους εχθρούς μου,
σκότωσα τους δαίμονες που έκρυβα μέσα μου.
Και όταν κοίταξα τ' αδέρφια μου,
τα μάτια μου δε έσταζαν αίμα ούτε δάκρυα.
Γιατί ο πόλεμος είναι διαρκής και είναι μέσα μου.
Σε αυτόν τον πόλεμο όλοι πεθαίνουν,
μα εγώ γεννιέμαι
στα χαρακώματα της ανυποταξίας…
Για τα μέτωπα που μαίνονται.
Για τις μάχες που έπονται.
Άθεος, άπατρις και αναρχικός,
ορκισμένος σας εχθρός.
Θάνος Χατζηαγγέλου
Θεσσαλονίκη
23 Μαρτίου 2012
<<Όταν ακούω ότι για να πετύχει κάτι είναι απαραίτητη η συμμετοχή μου σκέφτομαι το στιφάδο>> (Ο λαγός)
Είμαι εχθρός του ελληνικού έθνους και κάθε έθνους. Διότι πρόκειται για πολεμικούς μηχανισμούς κοινωνικής αποσύνθεσης και υποδούλωσης. Η εθνική συνείδηση είναι το προκάλυμμα της αφομοίωσης στον αστικό ολοκληρωτισμό, της αφομοίωσης στον ιδιωτικό ωφελιμισμό, στην εκμετάλλευση και στην συσσώρευση, στην δικτατορία του νόμου· είναι η φοβική και μισάνθρωπη κέλευση της υποταγής στο κράτος. Κεφαλαιούχοι, πολιτικάντηδες, λόγιοι βρικόλακες και μισθοφόροι συναποτελούν τον πυρήνα του έθνους εξαπαρχής του. Εκατόν ενενήντα χρόνια εξαπάτησης, καταπίεσης, αποικειοποίησης και μητροπολιτικού εγκλεισμού, η ιστορία του έθνους μέσα στα σύνορα του ελληνικού κράτους. Εκατόν ενενήντα χρόνια πολεμικής συστράτευσης με τις μεγάλες δυνάμεις του κεφαλαίου, η θέση του ελληνικού έθνους στην εξέλιξη της διακρατικής κυριαρχίας.
Σήμερα, ο γενικός εξανδραποδισμός των εκμεταλλευόμεων για χάρη των ντόπιων αφεντικών και των διεθνικών διευθυντηρίων πραγματώνεται υπό την σημαία της εθνικής σωτηρίας. Με την σημαία του έθνους οπλίζονται τα καθάρματα, κρατικοί άρχοντες, καθεστωτικοί κονδυλοφόροι και φασιστικές συμμορίες, που οργανώνουν την εκκαθάριση των πιο αδύναμων κομματιών του κυριαρχούμενου κόσμου.
Το ελληνικό κράτος και η εθνική συνείδηση, συνείδηση υποτελούς ομοιογενοποίησης, συγκροτήθηκαν μέσα από εμφύλιους πολέμους, καταστολή, ταξικό έλεγχο. Η στρατιωτική κυριαρχία θεμελιώνει το έθνος. Το φάντασμα της στρατοκρατίας φυλάει την δημοκρατία των αφεντικών. Τα όπλα του έθνους βγαίνουν στο προσκήνιο για να υπερασπιστούν το καθεστώς ή για να προσαυξήσουν τα κατεχόμενα φέουδά του.
Ο ελληνικός στρατός αποτελεί δραστήριο όργανο του ΝΑΤΟ και των λεηλατικών εκστρατειών του. Στα σύνορα του ευρωπαϊκού κάτεργου δολοφονεί τους κατατρεγμένους οι οποίοι έχουν ξεριζωθεί από τις βόμβες και τον λιμό που σπέρνει η πλανητική δημοκρατία του κεφάλαιου. Στην Πίνδο και στον Έβρο η ελληνική σημαία έχει ποτιστεί με το αίμα των απόκληρων. Μέσα στην μητροπολιτική φυλακή, τώρα που οξύνεται η ταξική αντεπίθεση και δυναμώνουν τα εγχειρήματα κοινωνικής αυτοοργάνωσης ενάντια στην κρατική τυραννία, ο εθνικός στρατός προετοιμάζεται για την αντεπανάσταση.
Το κράτος καλεί τους υπηκόους του να υπηρετήσουν την πολεμική μηχανή του. Η θητεία είναι ένας εκβιαστικός εγκλεισμός. Ο φαντάρος στρατωνίζεται δια της βίας και εκπαιδεύεται να υποτάσσεται στην ιεραρχική πυραμίδα του τρόμου, να ανέχεται την βία της και να δολοφονεί ο ίδιος για λογαριασμό της. Ο στρατός αποτελεί το πρότυπο και το θεμέλιο του καταναγκασμού. Ιστορικά, ο αστικός κόσμος αναπτύχθηκε ως πολιτισμός των στρατοπέδων. Τα κάτεργα, τα σχολεία, οι φυλακές αναπαράγουν την οργάνωση του στρατοπέδου και ο εθνικός στρατός υπάρχει για την έσχατη υπεράσπιση της εκμεταλλευτικής τάξης.
Σ’ ετούτο τον επί αιώνες δυναστευόμενο κόσμο έχω πάρει θέση στον πόλεμο για την κοινωνική απελευθέρωση από το κράτος και το κεφάλαιο. Είμαι στρατευμένος στην κοινή πάλη για την ανατροπή της λεηλασίας του ανθρώπινου και του φυσικού πλούτου, για την ανάπτυξη της αντιθεσμικής κοινωνικής αυτοοργάνωσης, για την εξάλειψη όλων των συνόρων και των παρτίδων. Θα παραμείνω στις γραμμές του εξεγερσιακού αγώνα εως ότου αποσυντεθούν όλα τα έθνη, εως ότου διαλυθούν οι στρατιές των τυράννων, με την επαναστατική προέλαση του παγκόσμιου προλεταριάτου.
<<Εθελότυφλοι υπηρέτες, σ’ εσάς πατάνε οι θεοί, σ’ εσάς και οι αφέντες>>
Η φιλελεύθερη κατοχή έχει χώρο για ιδιοτροπίες. Θέλεις να μην υπηρετήσεις στην πρώτη γραμμή της καπιταλιστικής μηχανής; Ο νόμος πια επιτρέπει εναλλακτικά την εκδούλευση σε άλλους κρατικούς μηχανισμούς. Εναλλακτική θητεία, δηλαδή άμισθη εργασία για να εμφανίζεται το καθεστώς ως παροχέας κοινωφελούς έργου. Οι προνοιακές υπηρεσίες του κράτους, που τώρα παραδίδονται στους κερδοσκόπους επιχειρηματίες ή καταργούνται, ήταν επί έναν σχεδόν αιώνα αφενός ένα τεράστιο πεδίο υπερεκμετάλλευσης μέσω εργολαβιών και προνομιακών διευκολύνσεων προς τις ιδιωτικές εταιρείες και ταυτόχρονα η κύρια πηγή κομματικού ελέγχου και αφετέρου το χρυσωμένο χάπι της συγκεντρωτικής αντικοινωνικής διεύθυνσης.
Ο εθελοντισμός παρέχει την πλέον ασυνείδητη στήριξη στους επιτήδειους που λυμαίνονται τις κάθε είδους κρατικές επενδύσεις και επιχορηγήσεις (τράπεζες, επιχειρήσεις καινοτομίας, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά ή φιλανθρωπικά ιδρύματα, μ.κ.ο. κλπ.). Οι ανθρωπιστικές και οι περιβαλλοντικές παράτες των κρατικών αρχών, των εταιρειών και της εκκλησίας επιχειρούν να συγκαλύψουν την επίταση της θεσμικής ληστρικότητας.
Ως αναρχικός έχω αρνηθεί προ καιρού να υπηρετήσω με οποιονδήποτε τρόπο τις μηχανές του κράτους. Η κοινωνική αλληλεγγύη αποκτά το διαυγέστερο και αρτιότερο νόημα της στην συνεχή εξέγερση ενάντια στην παγκόσμια διακρατική κυριαρχία. Ότι έργο μπορώ να προσφέρω ανήκει στις συλλογικές διεργασίες αυτονόμησης από τα κρατικά δεσμά. Ο κόσμος της αναρχίας είναι ήδη εδώ και δεν μας περισσεύει ούτε μια μέρα για τον λεβιάθαν.
<<Φυλακές, στρατός, ψυχιατρεία, να πια είναι η εξουσία>> (παλαιό σύνθημα)
Ο προσφιλέστερος τρόπος αποφυγής της στρατιωτικής θητείας είναι το λεγόμενο τρελόχαρτο. Η αποφυγή του εγκλεισμού στα πολεμικά κάτεργα έχει ως τίμημα την αναγνώριση του τεχνομυστικιστικού ολοκληρωτισμού του κράτους πάνω στις επιθυμίες, στις συνειδήσεις και στις κοινωνικές σχέσεις. Οι υπεκφυγές επιτρέπονται, αφού επιβεβαιώνουν το αυτιστικό υπόβαθρο της υποταγής στην εξουσία. Το θέατρο της σχιζοφρένειας ή της κατάθλιψης χαριεντίζεται με τον κατακερματισμό και την σήψη ενός κόσμου τυραννευόμενου από το κεφάλαιο και ουδετεροποιεί την γενοκτονία που τελείται στα ψυχιατρεία και με την χημική καταστολή παντού. Οι «ανίκανοι» προστρέχουν στους ιεροεξεταστές ενός κατεξοχήν μανιακού πολιτισμού, στους αυθέντες των ανθρωπιστικών επιστημών της αστικής κυριαρχίας. Για να επιστρέψουν ένας ένας στο ιδιωτικό λαγούμι τους, την ίδια στιγμή που η θεσμική κρεατομηχανή δουλεύει ασταμάτητα. Αυτές οι παραιτήσεις αθροίζονται σε μια τεράστεια σιωπή, σε μια εκτεταμένη απομόνωση ανατροφοδοτούμενη, σε μια συνθλιπτική ματαίωση της άρνησης στην στρατοκρατία· αποτελούν μια εσωτερικευμένη αντιεξέγερση.
Ενάντια σε μια τέτοια κανονικότητα η αντίσταση οφείλει να μιλάει ανοιχτά και να αναλαμβάνει το κόστος της σύγκρουσης με το καθεστώς. Για να μην σαρωθούμε από την πολεμική μηχανή της κυριαρχίας συστρατευόμαστε πρωτοβουλιακά και αλληλέγγυα σε συγκεκριμένα πεδία ρήξης. Ο ατομικός γλιτωμός είναι μια επιτάχυνση στον γενικό εξανδραποδισμό. Το κάθε εξεγερσιακό ανάχωμα, ατομικό ή συλλογικό, είναι δύναμη στο συνολικό ανατρεπτικό μέτωπο.
<< Κι όταν έρθουν να σου πουν ότι εδώ δεν είναι τόπος και χρόνος για τέτοια πράγματα,
τράβηξε την φαλτσέτα και θέρισε >> (Κατερίνα Γώγου)
Η ολική άρνησή μου να στρατευτώ είναι ένα σημείο του κινήματος ενάντια στον στρατό, ένα σημείο του κοινωνικού αντικρατικού αγώνα. Στα χαρακώματα του κοινού πολέμου απέναντι στην διακρατική κυριαρχία και στους στρατούς της αναμετράται ο κόσμος της ελευθερίας και της αλληλεγγύης με τον κόσμο της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και της αλλοτρίωσης.
Να σπείρουμε την ανυποταξία ενάντια στα κελεύσματα της εξουσίας.
Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης (ενόψει του στρατοδικείου στις 29/2/2012)
περισσότερες πληροφορίες για τον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Βίλλα Ζωγράφου:
http://villazografou.squat.gr/
περισσότερες πληροφορίες για την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)
ΕΝΟΧΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΕΣ
ΑΘΩΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ ΕΜΑΣ
Ο Γεράσιμος Κορωναίος καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο Ιωαννίνων σε ποινή φυλάκισης 6 μηνών, με 3ετή αναστολή. Ποινή εφέσιμη και εξαγοράσιμη προς 10ευρώ για κάθε μέρα. Φυσικά, άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος.
Η υπόθεση του Γ. Κορωναίου ήταν η πρώτη ανάλογη που δίκαζε το Στρατοδικείο Ιωαννίνων, για αυτό και τα αστυνομικά μέτρα έφτασαν σε θυσθεώρητα ύψη. Ήδη από την προηγούμενη μέρα είχε δημιουργηθεί κλίμα τρομοκράτησης των φαντάρων που υπηρετούν στα κτίρια των υπηρεσιών της 8ης Μεραρχίας, τα οποία στεγάζονται στο κέντρο της πόλης, με διαδιδόμενες φήμες για επίθεση αναρχικών προς τους απλούς φαντάρους και συνακόλουθες εντολές για επιφυλακή. Το πρωί της δίκης σκυλιά της αστυνομίας σκάλισαν όλο το κτίριο του Στρατοδικείου για τυχόν ύπαρξη εκρηκτικών μηχανισμών. Πάνω από 100 κρανοφόροι των ΜΑΤ είχαν παραταχθεί εμπρός και πέριξ του Στρατοδικείου, ενώ κάποιοι εξ’ αυτών είχαν στρατοπεδεύσει μέσα στον περίβολο της 8ης Μεραρχίας. Μέσα στην αίθουσα υπήρχε διμοιρία ΟΠΚΕ με τις ασπίδες και τα κράνη να περιμένουν στον προθάλαμο της αίθουσας. Φυσικά δε θα μπορούσε να λήψει το ασφαλιτομάνι. Πάνω από 10 ασφαλίτες βρισκόταν εντός της αίθουσας. Από την πλευρά μας, οι αλληλέγγυοι ξεπερνούσαν τα 100 άτομα, με στιγμές να αγγίζουν τους 120. Οι αλληλέγγυοι κατεύθασαν με πορεία στο Στρατοδικείο. Δυστυχώς μόνο περίπου 35 κατάφεραν να παρακολουθήσουν τη δίκη, αφού εξ’ αρχής ο επικεφαλής των ΜΑΤ δήλωνε πως μόνο 10 άτομα δικαιούνται να εισέλθουν.
Η δίκη, διάρκειας περίπου 4,5 ωρών, ξεκίνησε με ένα αίτημα και μια ένσταση. Το αίτημα αφορούσε στην απρόσκοπτη προσέλευση του κόσμου, για χάρη της διασφάλισης της δημοσιότητας και η ένσταση αφορούσε στην αναρμοδιότητα του δικαστηρίου να δικάσει έναν μη στρατιωτικό. Το αίτημα έγινε δεκτό ενώ η ένσταση όχι. Οι 3 μάρτυρες υπεράσπισης ανέπτυξαν το πολιτικό τους σκεπτικό σχετικά με την επιλογή Κορωναίου, κάνοντας εκτενή αναφορά σε θέματα όπως: η δομή, η ιδεολογία και οι λειτουργίες του στρατού, η ταξική θέση του προλετάριου Κορωναίου, η λειτουργία του στρατού ως προστάτη των οικονομικών συμφερόντων της αστικής τάξης και ως επικυρωτή της ταξικής κυριαρχίας των αφεντικών, η ιστορικότητα των αρνήσεων του στρατού (λιποταξίες – ανυποταξίες), το πρόταγμα της Ολικής Άρνησης Στράτευσης, η κατάρριψη των επιχειρημάτων περί ειρηνόφιλου, μη επεκτατικού, που πάντα φυλάει τα σύνορα ελληνικού στρατού, οι θηριωδίες και οι επεμβάσεις στην πολιτική ζωή του ελληνικού στρατού, η κοσμοαντίληψη και συνείδηση του Κορωναίου ως αναρχικού, η διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, η νομική (διώξεις, φυλακίσεις, απεργίες πείνας) και οικονομική (διοικητικό πρόστιμο 6.000ευρώ για την ανυποταξία) καταστολή, η πολύχρονη συμμετοχή του σε πολιτικούς-εργατικούς-κοινωνικούς αγώνας. Ακολούθησε η απολογία Κορωναίου, που έκλεισε με χειροκροτήματα. Υπέροχες στιγμές της δίκης, ήταν αυτές που η αίθουσα κατακλυζότανε ταυτόχρονα από τα αντιμιλιταριστικά συνθήματα των έξω και από την πολεμική των μαρτύρων και του κατηγορουμένου ενάντια στους στρατοκράτες.
Όλες οι μαρτυρίες κατέτειναν στο εξής: μια οποιαδήποτε στράτευση του Κορωναίου ή μια ένταξή του στον στρατιωτικό σχεδιασμό του υπουργείου Αμύνης υπό τη μορφή εναλλακτικής θητείας, θα αποτελούσε για αυτόν σαφή προδοσία των αναρχικών του πεποιθήσεων και των αγώνων που προκύπτουν από την ταξική του θέση. Δεν έγινε καμιά επίκληση στα δημοκρατικά κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς για τον Κορωναίο κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να σταθεί σε αυτό το σύστημα, από τη στιγμή που έχει αφαιρεθεί το πρωταρχικό δικαίωμα στην ελευθερία.
Από την πλευρά της η έδρα άφησε να ακουστούν όλα τα επιχειρήματα, προσπαθώντας να ενδυθεί το δημοκρατικό της προσωπείο. Πολλές φορές μπήκε στον πειρασμό μιας φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής κουβέντας, ενώ άλλες τόσες ξεκαθάριζε πως κάθε άποψη είναι σεβαστή και πως όλα όσα λέγονται περιγράφουν στιγμές του ελληνικού στρατού που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Διαρκώς σχετικοποιούσε την επιχειρηματολογία καταπιανόμενη με τα λιγότερο από τα αιχμηρά επιχειρήματα. Εξέφρασε μάλιστα την ευχή της να μπορούσαν να λυθούν τα προβλήματα δίχως βία… Επαναλαμβανόμενο ήταν το ερώτημα της έδρας σχετικά με την άρνηση του Κορωναίου να αναλάβει και εναλλακτική θητεία. Αλλά κάθε φορά η απάντηση ήταν ξεκάθαρη. Μάλιστα ο τρίτος μάρτυρας στιλίτευσε το φιλελεύθερο προφίλ της έδρας, λέγοντας ότι «προσπαθείτε να φτιάξετε μια ευχάριστη εικόνα, αλλά στο τέλος θα το ρίξετε το 18μηνο». Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η φράση που μουρμούρισε ο πρόεδρος του δικαστηρίου καθώς ο Κορωναίος αναφέρθηκε στην Αίγυπτο. Στο ρητορικό ερώτημα του Κορωναίου «ποιος μου εγγυάται ότι ο στρατός δε θα αναλάβει τα ηνία σε μια κοινωνική εξέγερση για να σώσει το σύστημα;», ο πρόεδρος ξεστόμισε «πολύ πιθανό να γίνει και αυτό».
Η ποινή των 6 μηνών πρωτόδικα μόνο ως θετική μπορεί να εκληφθεί, από τη στιγμή που η ποινή του ολικού αρνητή Ε. Μιχαλόπουλου, πριν 2 χρόνια, ήταν 8 μήνες πρωτόδικα. Το πιο θετικό από όλα όμως είναι η πανελλαδική κινητοποίηση συντρόφων και συντροφισσών από όλες σχεδόν τις πόλεις της επικράτειας, για την ανάδειξη του θέματος. Αυτό το στοιχείο είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε.
Η υπόθεση Κορωναίου να αποτελέσει τον επιταχυντή για την εξέλιξη των διεργασιών εντός του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, για μεγαλύτερη παραγωγή αντιμιλιταριστικού λόγου και δράσεων, περισσότερης εναντίωσης στο θεσμού του στρατού και ακόμα μαζικότερη παραγωγή δηλώσεων ολικής άρνησης στράτευσης (είτε ατομικών, είτε συλλογικών).
Είμαστε εργάτες δεν πάμε στο στρατό, δεν υπηρετούμε τον ταξικό εχθρό!
(σύνθημα της συγκέντρωσης)
Την Τρίτη 13-12-2011, ο αναρχικός Γεράσιμος Κορωναίος δικάζεται από το στρατοδικείο Ιωαννίνων, για την πολιτική του επιλογή να αρνηθεί να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία. Ήδη από τον Οκτώβρη του 2009 ο Γεράσιμος Κορωναίος κατέθεσε δημόσια το σκεπτικό που τον οδήγησε στην εναντίωση στη θητεία ειδικά και στο μιλιταρισμό γενικότερα. Η στάση του αυτή δεν μπορεί παρά να μας βρει αλληλέγγυους.
Σε συνεργασία με την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα) διοργανώνουμε το Σάββατο 10 Δεκέμβρη και ώρα 19:00 μ.μ.εκδήλωση-συζήτηση με θέμα "ο στρατός, η συγκυρία, η ολική άρνηση στράτευσης και οι κοινωνικές αντιστάσεις".
(εισήγηση από την πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης)
Επίσης καλούμε και σε συγκέντρωση αλληλεγγύης τη μερα της εκδίκασης της υπόθεσης στο στρατοδικείο Ιωαννίνων (απέναντι απο τη δημοτική βιβλιοθήκη), στις 09:00 π.μ.
Η δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης του Γεράσιμου Κορωναίου:
Δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης
Προς Στρατολογικό Γραφείο Πατρών
Δηλώνω ότι δεν επιθυμώ να καταταγώ στον στρατό ούτε να έχω καμία επαφή με αυτήν την δομή του εξουσιαστικού συστήματος, δεν επιθυμώ καμία εναλλακτική θητεία ούτε καν να εμφανιστώ ενώπιον σας για κάποιου είδους απαλλαγή.
Η απόφαση αυτή πάρθηκε ύστερα από πολλές σκέψεις σχετικά με την ώρα που θα ερχόμουν αντιμέτωπος με αυτό το ζήτημα. Πιστεύω ότι οι δρόμοι είναι δύο: ή πας ή δεν πας. Φυσικά το δεν πας έχει διάφορες προεκτάσεις και τρόπους ώστε να γίνει. Σέβομαι την επιλογή της απαλλαγής Ι5, αλλά δεν υποστηρίζω την εναλλακτική θητεία που επιλέγουν οι αντιρρησίες συνείδησης για το λόγο ότι δε σε αποδεσμεύει ως άτομο από την κράτηση χρόνου και έργου. Επιλέγω το δρόμο της ολικής άρνησης ως αναρχικός που δεν θέλει ούτε να περάσει απ’ έξω από κάποιο στρατόπεδο ούτε να’ ρθει σε επαφή με χακί-ζώα για κανένα λόγο παρά μόνο απέναντί τους και πάντα με εχθρική στάση. Είναι μια καθαρά πολιτική επιλογή η οποία δε θα εκφραζόταν αν αποφάσιζα να χρησιμοποιήσω κάποιον άλλον τρόπο ώστε να μην υπηρετήσω. Και όπως κάθε πολιτική επιλογή εμπεριέχει ένα σύνολο σκέψεων και απόψεων, έτσι και αυτή έχει αρκετές προεκτάσεις. Από την κοινωνικοποίηση σε καθεστώς εγκλεισμού στον σεξισμό, από τον εθνικισμό στην υποχρέωση, από τον ιμπεριαλισμό στην οικονομία. Προεκτάσεις και λόγοι που βιώνουμε καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις και δομές του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο στρατός σε κάνει άντρα: φυσικά και αρνούμαι το πρότυπο και την ισχυρή θέση που έχει επιβάλει το αρσενικό φύλο στην κοινωνία και που βρίσκει την καλύτερη έκφραση του στον καπιταλισμό όπου ο σωστός άντρας διαμορφώνεται από κάποιες συγκεκριμένες δομές. Δυνατό παιδί από μικρό να είναι το αγόρι μας, στην εφηβεία να έχει μια γκομενίτσα (διαφορετική κάθε μήνα, κατά προτίμηση του άντρα πατέρα), να πάει στο σχολείο του και όταν φύγει από τα χέρια των γονιών του να πάει στρατό όπου θα ολοκληρώσει την εκπαίδευση του ως αρσενικό. Που βοηθάει ο στρατός? Μαθαίνεις να ζεις μόνο με άντρες για αρκετό διάστημα με αποτέλεσμα να ισχυροποιούνται τα στερεότυπα που υπάρχουν μέσα σου. Προσπαθείς να γίνεις μυικά πιο δυνατός για να ανταπεξέρθεις ,και καλά, στις δυσκολίες και όχι απλά για να ενισχύσεις την εικόνα σου u969 ως αρσενικό. Έχω σιχαθεί να βλέπω φωτογραφίες φαντάρων με τα σώβρακα να κρατάνε όπλα στους θαλάμους με τσιγάρο στο στόμα και μπουκάλια αλκοόλ τριγύρω. Και στην άδεια πας και σε κανά μπουρδέλο γιατί τώρα που δεν έχεις χρόνο και είσαι μέσα μπορείς να πας να τα ακουμπήσεις για ένα γαμήσι αφού είσαι και πιο άντρας από πριν. Πολλοί έρχονται σε επαφή με τον αγοραίο έρωτα την περίοδο που είναι φαντάροι. Πιστεύω στην ανεξαρτησία του κάθε ατόμου χωρίς διακρίσεις φύλου. Η ανωτερότητα του άντρα είναι αυτή που προωθείται μέσα από το στρατό με σκοπό να συντηρήσει την πατριαρχική δομή της κοινωνίας και να εξυψώσει τις σχέσεις εξουσίας μέσα στο σύνολο.
Γνωρίζεις κόσμο και μένουν δυνατές φιλίες μετά τη θητεία σου: σε συνθήκες εγκλεισμού η μόνη επιλογή που έχεις για να μην σαλτάρεις είναι να προσπαθήσεις να βρεις κάποιους ανθρώπους να συναναστρέφεσαι. Από προηγούμενες εμπειρίες μου
δουλεύοντας στα πλοία διαπίστωσα ότι οποιαδήποτε συναναστροφή σε συνθήκες πίεσης σε απομακρύνει από τον εαυτό σου και λειτουργεί ως παραίσθηση κοινωνικότητας. Φυσικά στο στρατό το να συναναστρέφεσαι με ένα πλήθος ατόμων που σε άλλες συνθήκες δεν θα γνώριζες καν, κάτω από ένα πρίσμα το οποίο απαγορεύει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών διαβιώνοντας κάτω από συνθήκες άθλιες χωρίς πολλές επιλογές, μόνο κοινωνικοποίηση δεν είναι αλλά αναγκαστική σπατάλη της διάθεσης για συνεύρεση.
Είναι υποχρέωσή σου να υπηρετήσεις την πατρίδα: δεν είμαι έλληνας απλά έτυχε να γεννηθώ σε αυτό τον χώρο, δεν έχω καμία εθνική υπερηφάνεια και δεν νιώθω καμία συγκίνηση κάτω από το γαλανόλευκο πανί το οποίο κάθε φορά που καίγεται λέω “γαμώ τη σημαία σας”. Ο στρατός της ελλάδας που δημιουργήθηκε στις απαρχές του ελληνικού κράτους είναι αναγκαστική συνθήκη για να υπάρξει ένα κράτος (σύνορα-στρατός). Είναι το μέσο που εξασφαλίζει την επέκταση του κράτους μέσα από μαζικές δολοφονίες, επεκτατικούς πολέμους και σύμπραξη συμμαχιών για την οικονομική επέκταση. Δηλαδή όπου η ελλάδα έχει οικονομικά συμφέροντα έχει και στρατό π.χ. σερβία – αφγανιστάν. Στο στρατό εγκολπώνεται η μερίδα αυτή της κοινωνίας που επιθυμεί να συνεισφέρει έμπρακτα σε αυτή τη συνθήκη (φασίστες, χουντοβασιλικοί, μεγαλοιδεάτες). Στο στρατό θα σε διδάξουν πώς στην πράξη θα καταφέρεις να πραγματώσεις όλα αυτά που σου μαθαίνουν στο σχολείο, υποστηρίζοντας την ανωτερότητα της φυλής σου. Από το 1821 μέχρι σήμερα έχουμε πήξει στους λεβέντες κολοκοτρωναίους, καραισκάκηδες, παλικαράδες του αέρα που με το ένα παπούτσι διέσχισαν την αλβανία. Καθάρματα τούρκους, γερμανούς, ιταλούς που έσφαζαν έλληνες για το κέφι τους μόνο και μόνο για μια σημαία στην ακρόπολη. Οι λεβέντες του ‘21 που έσφαζαν επαναστατημένους έλληνες, αλβανούς, τούρκους υπηρετώντας την εξουσία, τα τάγματα που είχαν φύγει για να πολεμήσουν με τους τσάρους στην επαναστατημένη ουκρανία (μαύρος καβαλάρης), τη θέση των στρατιωτικοπολιτικών που εκφράστηκε στο αποκορύφωμά της με τη χούντα του 1967 δεν την αναφέρουν πουθενά στο στρατό. Λοιπόν επειδή ούτε στην παγίδα του σχολείου έπεσα, άλλο τόσο δεν θα μπω και στο βούρκο του στρατού αποσκοπώντας στην ενδυνάμωση της πατριωτικής μου συνείδησης. Είμαι εχθρός κάθε κράτους κάθε έθνους και εν δυνάμει καταστροφέας τους.
12 μήνες είναι θα περάσουν: Ζώντας σε μια κοινωνία που ο χρόνος του ατόμου έχει μετατραπεί σε πρόγραμμα, 12 μήνες από τη ζωή φαίνονται λίγοι.!!!! Ε δεν είναι!!!! Μιλάμε για δώδεκα μήνες κενού, δώδεκα μήνες εκπαίδευσης στο όνομα μιας σάπιας ιδέας, δώδεκα μήνες ομοιογένειας στην εμφάνιση κοινής με αυτή των χακί – δολοφόνων, δώδεκα μήνες μακριά από φίλους και συντρόφους, δώδεκα μήνες αποχής από τον έρωτα, δώδεκα μήνες χωρίς άποψη για την κοινωνική πραγματικότητα λόγω αποχής, δώδεκα μήνες μέσα σε συρματοπλέγματα, δώδεκα μήνες που κρατάς όπλο χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να το στρέψεις στον εχθρό σου (ο εχθρός είναι η εξουσία που σε κουμαντάρει), δώδεκα μήνες κενού. Τους χαρίζω μόνο τις ώρες που γράφω αυτήν την επιστολή. Επιλέγω να διαχειρίζομαι το χρόνο μου δημιουργικά σε ότι θέλω με το λιγότερο κόστος και δεν πετάω στα σκουπίδια ένα χρόνο στον οποίο μπορώ να ζήσω τόσα άλλα πράγματα.
Στρατός – φονιάς: Ο στρατός πέρα από την εσωτερική του ύπαρξη ως θεσμού δρα και
εκτός συνόρων, άλλοτε κρυφά άλλοτε φανερά. Έχει πάντα και ας μην τη χρησιμοποιεί τη δυνατότητα να προκαλέσει μαζικές καταστροφές και δολοφονίες. Έχει συγκεκριμένο επιστημονικό περιεχόμενο που σχετίζεται με την ανακάλυψη τεχνικών και όπλων για ακόμα μεγαλύτερους ολέθρους από αυτούς που ήδη μπορεί να προκαλέσει. Φυσικά για να καλύψει όλες αυτές τις ενέργειες του απομυζά χρήματα από το μόχθο των ιδίων που αυτός σκοτώνει. Εκτός από θανάτους σε καιρό πολέμου ευθύνεται για το θάνατο αρκετών νέων που τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Επίσης ευθύνεται για αρκετές ψυχολογικές διαταραχές που προκαλούνται σε άτομα κατά τη θητεία τους. Είναι ρυθμιστής της κίνησης των συνόρων, άλλοτε σκοτώνοντας μαζικά σε ναρκοπέδια μετανάστες, άλλοτε σκοτώνοντας φαντάρους που τυχαίνει να δουν κάποια σύμπραξη στρατιωτικών με εμπόρους ναρκωτικών-λευκής σάρκας –όπλων. Εκπαιδεύει μαζικά δολοφόνους στις ειδικές δυνάμεις, πολλοί από τους οποίους μετά βρίσκονται στα σώματα ασφαλείας ή απαρτίζουν φασιστικές και παρακρατικές ομάδες. Εν ολίγης είναι μια δεξαμενή θανάτου υπηρετώντας τα σχέδια κρατιστών, καπιταλιστών, και μη.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΟΣ – ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ – ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ
Γεράσιμος Κορωναίος Οκτώβρης 2009
Αφίσες και Κείμενα για τον Γερ. Κορωναίο από την Πάτρα
Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)
Αναδημοσίευση από το μπλογκ της Κατάληψης Σινιάλο, Αιγάλεω
http://sinialo.espivblogs.net/
Σήμερα το πρωί στις 8 σύντροφοι/ισσες από το Σινιάλο, ολικοί αρνητές στράτευσης και αλληλέγγυοι/ες προχωρήσαμε σε παρέμβαση στην ΔΟΥ Αιγάλεω σχετικά τόσο με το πρόστιμο των 6.000 ευρώ που επιβάλλεται στους ανυπότακτους του ελληνικού στρατού όσο και με τα υπόλοιπα χαράτσια. Σε καιρούς που πολλά ακούγονται για την παρεμβατικότητα του στρατού εν μέσω κρίσης όλα επιβεβαιώνουν την στενή αλυσιδωτή τους σχέση. Μοιράσαμε ένα κείμενο-εκτροπή των εντολών πληρωμής στο Δημόσιο (συμβολική επιστροφή του προστίμου προς κάθε αρμόδιο) και μιλήσαμε με τους εργαζόμενους στην κατεύθυνση της ενεργοποίησης της ταξικής και κοινωνικής τους ευαισθησίας.
Οι αντιδράσεις των εργαζομένων ήταν ανάλογες των θέσεων στην εργασιακή ιεραρχία. Οι του ΑΣΕΠ ήταν δεκτικοί και, όπως είναι φυσικό, οι «αξιωματούχοι» από αδιάφοροι έως αρνητικοί. Η διευθύντρια μάλιστα της ΔΟΥ μας είπε ότι δεν έχει υπογράψει ποτέ πρόστιμο που αφορά ανυπότακτους παρά το ότι η υπογραφή της είναι φαρδιά πλατιά πάνω στο έντυπο εντολής πληρωμής προς τον σύντροφό μας. Ή λοιπόν πρόκειται για κλασσική δημοσιοϋπαλληλική αποποίηση ευθύνης ή για τυπική γραφειοκρατική διεκπεραίωση της υπογραφής από υφιστάμενο. Όπως και να’ χει υπενθυμίσαμε την ευθύνη της υπογραφής. Επιπλέον αυτή η άμεση επίκληση της αδυναμίας «άρνησης άνωθεν εντολών» από μεριάς μερικών εργαζομένων που θυμίζει επιχειρήματα των ναζί έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο εκνευριστική. Σ’ αυτή μας την αντιστοίχιση μια εργαζόμενη μας είπε «εμείς δεν σκοτώσαμε κανέναν»… ξεχνώντας ότι τα χαράτσια εξαθλιώνουν συναθρώπους μας και καταστρέφουν ζωές.
Οι οικονομικές εφορίες αποτελούν σημεία τριβής που θα παράξουν «υψηλές θερμοκρασίες» ευθέως ανάλογες της αθροιστικής επιβολής των κάθε είδους χαρατσιών. Και, όπως είναι φυσικό, σε αυτές τις καταστάσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι θα πάρουν θέση. Ο εμφύλιος γίνεται ακόμη και στη βάση του καπιταλιστικού καταμερισμού της εργασίας. Αυτοί που τον υπερασπίζονται συνειδητά θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Αυτό θέλαμε απλά να υπενθυμίσουμε προς κάθε κατεύθυνση.
Κι είμαστε ακόμη στην αρχή…
Περισσότερες πληροφορίες για την κινηματικη δραστηριότητα σε Καβάλα και Ξάνθη εδω:
http://anarxikoikavalas.squat.gr/
Aφίσα ενάντια στις παρελάσεις σε συνεργασία με την αντιφασιστική συλλογικότητα της πόλης antifa-i.
Περισσότερες πληροφορίες για το antifa-i εδω: http://antifa-i.gr/
